William Shakespeare (Szekspir) (data ur. kwiecień 1564, data chrztu: 26 kwietnia 1564, miejsce ur. Stratford-upon-Avon, zm. 23 kwietnia 1616 tamże) – angielski poeta, dramaturg, aktor. Powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pisarzy literatury angielskiej oraz reformatorów teatru. Napisał około 40 sztuk, 154 sonety, a także wiele utworów innych gatunków. Mimo że cieszył się popularnością już za życia, jego sława rosła głównie po jego śmierci, dopiero wtedy został zauważony przez prominentne osobistości. Uważa się go za poetę narodowego Anglii.
Rodzina Szekspira
Ojciec:
John Shakespeare (1529 – ok. 1601) – rękawicznik, posiadacz ziemski i radny miejski w Stratford-upon-Avon. Istnieje dowód, że był ukrytym katolikiem.
Matka:
Mary Arden (ok. 1540 – 1608) – pochodziła ze znanej w hrabstwie Warwickshire rodziny Ardenów.
Żona:
Anne Hathaway (1556-1623) – ich ślub miał miejsce w 1582 roku. Anne miała wtedy 26 lat, Szekspir zaś 18.
Dzieci:
Susanna Shakespeare (1582 – 1648) – najstarsza córka pisarza
Hamnet Shakespeare (1585) – 1596)
Judith Shakespeare (1585 – 1662)
Sztuki Szekspira zostały przetłumaczone na wszystkie najważniejsze języki nowożytne (pierwszego polskiego przekładu dokonano w 1839 roku), inscenizacje mają miejsce na całym globie. Co więcej, jest najczęściej cytowanym pisarzem w anglojęzycznym świecie. Wiele jego neologizmów weszło do codziennego użycia. Lista słów, które wprowadził do języka angielskiego, liczy około 600 pozycji. Przez lata dyskutowano na temat jego życia, orientacji seksualnej i religijności.
Dzieła Szekspira
Kroniki
- Król Jan (King John; ok. 1595–1596)
- Henryk VI, część 1 (King Henry VI, Part 1; ok. 1591)
- Henryk VI, część 2 (King Henry VI, Part 2; ok. 1591)
- Henryk VI, część 3 (King Henry VI, Part 3; ok. 1591)
- Ryszard III (King Richard III; 1590–1593)
- Henryk V (King Henry V; 1599)
- Henryk IV, część 1 (King Henry IV, Part 1; 1596)
- Henryk IV, część 2 (King Henry IV, Part 2; 1597)
- Ryszard II (King Richard II; 1595)
- Henryk VIII (King Henry VIII or All Is True; 1596–1598)
Komedie
- Komedia omyłek (The Comedy of Errors; ok. 1591)
- Stracone zachody miłości (Loves’ Labour’s Lost; 1594)
- Poskromienie złośnicy (The Taming of The Shrew; 1594)
- Dwaj panowie z Werony (The Two Gentlemen of Verona; 1590–1595)
- Sen nocy letniej (A Midsummer Night’s Dream; 1595)
- Kupiec wenecki (The Merchant of Venice; 1596)
- Wiele hałasu o nic (Much Ado about Nothing; ok. 1598–1599)
- Jak wam się podoba (As You Like It; 1599–1600)
- Wieczór Trzech Króli (Twelfth Night or What You Will; 1600)
- Wesołe kumoszki z Windsoru (The Merry Wives of Windsor; 1602)
- Perykles, książę Tyru (Pericles, Prince of Tyre; 1608)
- Wszystko dobre, co się dobrze kończy (All’s Well That Ends Well; 1602–1603)
- Miarka za miarkę (Measure for Measure; 1604)
- Cymbelin (Cymbeline; 1609)
- Opowieść zimowa (The Winter’s Tale; 1610–1611)
- Burza (The Tempest; 1611)
- Dwóch szlachetnych krewnych (Two Noble Kinsmen, 1614)
Tragedie
- Tytus Andronicus (Titus Andronicus; 1593)
- Romeo i Julia (Romeo and Juliet; 1595)
- Juliusz Cezar (The Tragedy of Julius Caesar; 1600)
- Troilus i Kresyda (Troilus and Cressida; 1601)
- Hamlet (Hamlet, Prince of Denmark; 1600)
- Otello (Othello; 1605)
- Król Lear (King Lear; 1605)
- Makbet (Macbeth; 1606)
- Antoniusz i Kleopatra (Antony and Cleopatra; 1606–1607)
- Koriolan (Coriolanus; 1607)
- Tymon Ateńczyk (Timon of Athens; 1608)
Wiersze i poematy
- Sonety (Shakespeare’s sonnets; 1609)
- Wenus i Adonis (Venus and Adonis; 1593)
- Gwałt na Lukrecji (The Rape of Lucrece; 1594)
- Namiętny pielgrzym (The Passionate Pilgrim; 1599)
- Feniks i gołąb (The Phoenix and Turtle; 1601)
- Skarga zakochanej (A Lover’s Complaint; 1610)

Angielski stał się językiem globalnym. Używają go już nie tylko mieszkańcy Zjednoczonego Królestwa czy USA. Posługują się nim również mieszkańcy Indii czy Singapuru. Przede wszystkim jednak stał się on językiem międzynarodowym. Komunikują się w nim mieszkańcy różnych krajów o różnych językach ojczystych. Liczba non native speakerów wyraźnie przekracza liczbę osób, dla których angielski jest językiem ojczystym. Lingwiści zaczęli zastanawiać się, czy warto uczyć ludzi na całym świecie lokalnych wersji angielskiego serwowanych nam przez native speakerów.